Το youtube είναι το 4ο σε επισκεψιμότητα site, σε όλο το internet. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονα το φαινόμενο των “youtubers”. Άτομα κάθε ηλικίας, εθνικότητας και φύλου ανεβάζουν τα δικά τους videos στα οποία προβάλλουν στιγμές από την καθημερινότητά τους. Τα λεγόμενα vlogs, τα οποία αντικατέστησαν τα blogs, από τους πιο τολμηρούς πάντα, που δεν “ντρέπονται” να στέκονται on camera. Εκατομμύρια από αυτά ανεβαίνουν καθημερινά στο youtube με ό,τι θέμα μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Και πιο συγκεκριμένα… 15 ώρες βίντεο, ανεβαίνουν κάθε λεπτό!!!

H πλειοψηφία των “youtubers” κινείται σε θέματα που έχουν να κάνουν με την τεχνολογία, την μόδα, το μακιγιάζ, χειροποίητες κατασκευές μέχρι και μαγειρική. “iphone 4 unboxing», “how to deco your camera”, “make up tutorials” και η λίστα συνεχίζεται! Η ομάδα των youtubers που ξεχωρίζει είναι οι «beauty gurus». Κορίτσια δηλαδή, που μοιράζονται τις τεχνικές μακιγιάζ τους μέσα από το youtube και πολλές φορές και το προσωπικό τους στυλ. Πολλές από αυτές έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα το όλο vlog thing, και παρουσιάζουν τον χώρο τους (room tours), την ντουλάπα τους (closet tour) ακόμα και όσα ψωνίζουν όταν πηγαίνουν στα μαγαζιά. Τα ονομαζόμενα “hauls”. Με λίγα λόγια «σου δείχνω ένα-ένα όσα ψώνισα».

Ειδικοί επί του θέματος έχουν χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο φαινόμενο «shopping porn». Παρακολουθείς μια άλλη γυναίκα να ψωνίζει, να χαίρεται όσα απέκτησε και το όλο θέαμα σου αρέσει και σε εξιτάρει ενώ εσύ δεν έχεις ξοδέψει ούτε cent.

Τα κορίτσια αυτά έχουν πολλούς subscribers οι οποίοι παρακολουθούν ανελλιπώς τα uploads τους, γράφουν την γνώμη τους (ναι ναι υπάρχουν και πολύ σκληρά σχόλια) και πολλές φορές παθιάζονται μαζί τους και τα αποκαλούν… role models! Οι beauty gurus ως αντάλλαγμα σκαρφίζονται διαγωνισμούς (giveaways) χαρίζοντας δώρα, τους βάζουν όλο και πιο μέσα στην ζωή τους ζητώντας από τους subscribers να παρακολουθούν και το blog, και το facebook και το twitter τους και πολλές φορές απολογούνται για τον λίγο ελεύθερο χρόνο τους και τα λίγα uploads!!!
Μέσα από του youtube και τα κανάλια τους, πολλές beauty gurus κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να δεχτούν επαγγελματικές προτάσεις όπως συνεργασίες με εταιρείες καλλυντικών, ρούχων αλλά και να έρθουν σε επαφή με κανάλια, περιοδικά και εφημερίδες και να δώσουν συνεντεύξεις πάνω σε αυτό το χόμπυ τους. Και φυσικά για κάποιες εξελίχθηκε σε πολύ καλή πηγή εσόδων από σημαντικές χορηγίες με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν και δικές τους μικροεπιχειρήσεις όπως make up lines! Aκόμη και parody videos έχουν γυριστεί για μερικές!

Το youtube έχει επηρεάσει πολλούς ανθρώπους και αυτά τα κορίτσια άθελά τους και με την ματαιοδοξία τους κατάφεραν να πετύχουν. Λίγο η καλή εμφάνιση, λίγο τα χρήσιμα tips και έγιναν τα… role models κάποιων άλλων κοριτσιών εκεί έξω. Εγώ με την σειρά μου διακρίνω υπερέκθεση προσωπικών δεδομένων και συνεχής ανάγκη αυτών των κοριτσιών για αποδοχή καθώς και επιδειξιομανία. Από την άλλη, μερικές δίνουν καλές συμβουλές. Ποιά είμαι εγώ για να κρίνω;

Beauty gurus που ξεχωρίζουν στο youtube:
(προσοχή: υπερβολική δόση girly attitude! Όσοι δεν το αντέχετε σταματήστε εδώ!)
Michelle Phan

Allthatglitters21

DulceCandy87

Ο καθένας σίγουρα έχει να απαντήσει ένα όνομα στην ερώτηση ποιός είναι ο καλύτερος του φίλος. Κι όμως λυπάμαι ειλικρινά που το λέω , η θέση του ονόματος δυστυχώς πολύ συχνά αλλάζει ιδιοκτήτη όχι πάντα όμως…και εκεί είναι που πιάνεις το joker! Θέλουμε δε θέλουμε η ζωή είναι αυτή που είναι. Θα πονέσουμε, θα γελάσουμε, θα στεναχωρηθούμε , θα νευριάσουμε , θα ερωτευτούμε. Κάποτε πίστευα πως το πιο δυνατό και ωραιότερο συναίσθημα είναι ο έρωτας. Σήμερα τολμώ να ομολογήσω πως γι’ αυτό που είμαι αρκετά περήφανη και ευτυχισμένη στη ζωή μου είναι πως ανάμεσα στα εκατομμύρια «φίδια» εγώ βρήκα τη δικιά μου οχιά. Όχι αυτήν που θα μου επιτεθεί αλλά αυτήν που θα επιτεθεί όταν εγώ «κινδυνέψω». Δυστυχώς στη φιλία είναι αρκετά δύσκολο να βρεις το άλλο σου μισό. Το πραγματικά άλλο σου μισό. Κι όχι δεν είναι σημαντικό και απαραίτητο να ακούς την ίδια μουσική με τον άλλον. Το να βρεις το άτομο που θα σε δεχτεί όπως είσαι, που θα προσπαθήσει να καταλάβει τους λόγους που είσαι αυτό που είσαι, το γιατί αντιδράς όπως αντιδράς, να σεβαστεί τα όρια σου, τα μυαλά σου, τη γκρίνια σου, όλα τα αρνητικά σου, να σε ταρακουνήσει στις λάθος σου κινήσεις, το να είναι αντικειμενικό όταν πρέπει, αυτό είναι φιλία. Αυτή είναι η συνταγή για να φτιαχτεί το γλυκό… φιλία. Απορώ συνεχώς πόση υπομονή μπορεί να έχει η δική μου φίλη. Με θεωρώ σχετικά δύσκολο άνθρωπο και σχετικά κλειστό χαρακτήρα. Όσο κι αν θέλω να την ξεγελάσω δεν μπορώ. Γιατί πολύ απλά με ξέρει… μάλλον ενδιαφέρθηκε να με μάθει. Δε θυμάμαι μια στιγμή που να την χρειάζομαι και να μην είναι εκεί με τον δικό της διακριτικό τρόπο που ξέρει ότι εγώ χρειάζομαι. Αν και με εκνευρίζει που ξέρει τόσο πολύ εμένα αυτό είναι εντέλει που μας δένει. Δε χρειάζεται να είμαστε συνέχεια μαζί για καφέ, ποτά η τσάρκες ! Χρειάζεται όμως να είναι εκεί η καθεμιά όταν η άλλη την χρειάζεται. Δε συνηθίζω να λέω μεγάλες κουβέντες. Η ζωή τα φέρνει περίεργα και ίσως κάποια στιγμή να πάψει να υπάρχει αυτό το ωραίο που έχω. Κι όμως όσα έχω λάβει μέχρι σήμερα είναι υπέρ αρκετά για να με κάνουν να ξέρω τι θα πει αληθινή φιλία και να είμαι καλυμμένη σε αυτόν τον τομέα. Τόσες άσχημες στιγμές… κι όμως έχει έναν μαγικό τρόπο να τις κάνει αστείες, απλές , να τις αντικρίσω με το βάρος που πρέπει… ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.

Δεν πρέπει να υποτιμάμε την φιλία… ούτε να την ξεχνάμε, πόσο μάλλον να τη θεωρούμε δεδομένη. Είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που αξίζει να έχουμε στη ζωή μας. Αυτό που μπορεί να μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Γιατί πολύ απλά ποτέ δε θα ξεχάσω το χαμόγελο που είχε όταν της ανακοίνωσα την προαγωγή μου. Αυτό ήταν για μένα ευτυχία. Το ομορφότερο χαμόγελο που είδα… σχηματισμένο στα δικά της χείλη.

Αφιερωμένο
με όλη την έννοια 
της αγάπης 
στην Ιφιγένεια.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα με φίλες για καφέ και η κουβέντα φέρνει το μεγάλο ερώτημα: αν θα μπορούσαμε, τι θα αλλάζαμε στον εαυτό μας; Όλες οι κοπέλες της παρέας ανέφεραν τουλάχιστον τρεις πλαστικές επεμβάσεις που θα ήθελαν να κάνουν, όταν τους δωθεί η ευκαιρία και ένα σημείο του σώματος στο οποίο θα ‘θέλαν να κάνουν λιποαναρρόφηση. Έκπληκτη, τις ακούω! Αυτές οι κοπέλες έβλεπαν τους μηρούς τους τεράστιους, ενώ εμένα μου φαίνονταν απλώς φυσιολογικοί, έβλεπαν τη μύτη τους πεταχτή ή μεγάλη ή γαμψή, ενώ ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το πρόσωπό τους!…

“Αλήθεια, εσύ που θα ‘θελες να κάνεις πλαστική;” , με ρώτησε η μία. “Εγώ, το μόνο, που θα ‘θελα να αλλάξω είναι τα μαλλιά μου. Θα ΄θελα να είναι ίσια… Πλαστική, δεν σκέφτομαι να κάνω!…” “ΠΩΣ;;;””, φώναξαν όλες τους, κοιτάζοντάς με σαν να κατέβηκα από τον Άρη! Η μια από αυτές έσκυψε προς το μέρος μου και μου είπε “Δεν υπάρχει γυναίκα, που δεν θέλει να κάνει έστω και μία πλαστική! Ακόμη και το ομορφότερο μοντέλο του κόσμου, θα έχει πάνω της κάτι, που την ενοχλεί και θα ‘θελε να το αλλάξει!”

Αυτός ο γυναικείος κομπλεξισμός είναι βέβαια, μια έμφυτη ανασφάλεια. Όμως, θα πρέπει να συλλογιστούμε, μήπως τυγχόν σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, όλα όσα φοβόμαστε, πως σκέφτονται οι άλλοι για εμάς! Γιατί, η κάθε γυναίκα θέλει να είναι ποθητή και σίγουρα, θα την σκότωνε να μάθει, πως είναι απωθητική, είτε στο σύνολό της, είτε κατά μέρος. Επομένως, αυτή η φοβία της λειτουργεί σαν καθρέφτης στο μυαλό της κάνοντάς την να λέει τους φόβους της και να νιώθει λυτρωμένη, όποτε πει το ελάττωμά της, πριν καν ο άλλος το σκεφτεί.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΖΗΛΕΙΑ

Είμαι καψούρα με ένα αγόρι, ο οποίος προς το παρόν, αγνοεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Όταν τον ακούω να μου μιλά για μια γυναίκα, μια φίλη, μια γνωστή και ειδικά μια πρώην, η πίεση μου αγγίζει τον αριθμό του τζάκποτ του ΤΖΟΚΕΡ. Δεν μπορώ να κρατηθώ, γι’ αυτό πετάω μπηχτές, υπονοούμενα, θέλω να του την πω. Αυτός δεν είναι χαζός, το καταλαβαίνει, πως ζηλεύω και ρωτά «Ζηλεύεις;» και σκέφτομαι «παίξ’ το ψύχραιμη!». Αμέσως, του απαντώ «εγώ; όχι, βέβαια!», ενώ ταυτόχρονα σταματώ να μπήζω τα νύχια στην παλάμη μου και τρέχω να ουρλιάξω σε ένα μαξιλάρι!

Η γυναίκα ζηλεύει και θα ζηλεύει στον αιώνα τον άπαντα. Άλλες γυναίκες εκφράζουν τη ζήλεια τους τσιρίζοντας, άλλες γελώντας, άλλες κλαίγοντας και φυσικά άλλες δεν την εκφράζουν καν, προσποιούμενες ότι είναι cool και δεν ζηλεύουν. Όταν άντρας μιλήσει για κάποια γυναίκα, τότε αμέσως τοποθετούμε τον εαυτό μας σε ένα ρινγκ και την άλλη απέναντί μας. Είμαστε αβέβαιες για τον εαυτό μας, φοβόμαστε πως δεν είμαστε αρκετά καλές και πως, η άλλη έχει κάτι παραπάνω. Η ουσία, βέβαια, είναι η κάθε γυναίκα να έχει ένα όριο στη ζήλεια της, να μην γίνεται φορτική, εκνευριστική και υπερβολική. Γιατί, τότε, ο σύντροφός της θα την αφήσει και όχι, γιατί ξαναερωτεύτηκε την πρώην του, αλλά γιατί δεν αντέχει άλλες υστερίες!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΠΟΝΗΡΙΑ

Έχω παρατηρήσει στη ζωή μου, πως πίσω από κάθε μεγαλεπίβολο σχέδιο, βρισκόταν κρυμμένη μια γυναίκα. Επίσης, το γυναικείο σχέδιο είναι πάντα έξυπνο ή γεμάτο πλεκτάνη. Ένα αντρικό σχέδιο, δεν μπορεί να το συναγωνιστεί, γιατί πολύ απλά όσο έξυπνο και αν είναι δεν θα είναι πονηρό.

Η πονηριά είναι ένα αποκλειστικό στοιχείο της γυναικείας φύσης. Υπάρχουν έξυπνοι άντρες και χαζοί άντρες. Υπάρχουν έξυπνες γυναίκες, υπάρχουν και χαζές γυναίκες. Όμως, όσο χαζή και αν είναι μια γυναίκα δεν παύει να είναι πονηρή. Είναι σαν να είναι η πονηριά, ένα έμφυτο στοιχείο του εγκεφάλου της. Αυτό, που διαφέρει ανάμεσα στις γυναίκες είναι το πως χρησιμοποιεί η καθεμιά την πονηριά της.

Μπορεί απλώς να την χρησιμοποιεί ως ένα στοιχείο, που τη βοηθά να λύνει γρίφους ή να καταστρώσει ένα σπουδαίο σχέδιο. Μπορεί, επίσης, χάρη στην πονηριά της να καταλαβαίνει ευκολότερα το τι συμβαίνει γύρω της και κυρίως πίσω από την πλάτη της. Βεβαίως, υπάρχουν και οι γυναίκες, που φτάνουν στα άκρα, χρησιμοποιώντας το στοιχείο αυτό της φύσης τους, για να δημιουργήσουν ίντριγκες και παρανοϊκές καταστάσεις, αλλά καλύτερα να μην επεκταθούμε σε αυτού του είδους τις γυναίκες.

Τα τρία παραπάνω κεφάλαια είναι τρία από τα σημαντικότερα της γυναικείας ψυχολογίας. Φυσικά, αν κάποιος θέλει να κατανοήσει περισσότερο μια γυναίκα θα πρέπει να ξέρει, πως υπάρχουν πολλά ακόμη κεφάλαια, τα οποία θα πρέπει να μελετήσει. Οι γυναίκες μπορεί να μοιάζουν παράξενες και ακατανόητες για τους άντρες, όμως ποτέ δεν παύουν να εκπλήσσουν η κάθε μια με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο!

Η εταιρεία fast-clothing Urban Outfitters απέσυρε από το website της ένα t-shirt με το λογότυπο «Eat less» μετά από κατηγορίες ότι προωθεί την ανορεξία. Το συγκεκριμένο t-shirt όμως συνεχίζει να πωλείται κανονικά στα καταστήματα Urban Outfitters και μάλιστα ακούγεται ότι υπάρχει μόνο σε μεγάλα νούμερα… Οξύμωρο;

Τον τελευταίο καιρό (στην Ελλάδα) το πορνό και ό,τι αυτό συνεπάγεται είναι αρκετά δημοφιλές (ή καλύτερα περισσότερο διαδεδομένο). Αν θέλεις παραπάνω δόση από XXX και μάλιστα μιας super XXX star κάνε κλικ στο eBay. Η Jenna Jameson αφού πλεον αποσύρθηκε από την πορνό βιομηχανία βγάζει σε πλειστηριασμό πολλά από τα παπούτσια και τα αξεσουάρ της και κάποια μάλιστα σε λογικές τιμές. Μέσα σε αυτά μπορείς να βρεις (εαν δεν έχουν ήδη εξαντληθεί) γυαλιά ηλίου Tom Ford, ψηλοτάκουνα Christian Louboutin και… αστραφτερές χειροπέδες.

Ο makeup artist της Estee Lauder, Rick DiCecca μπήκε στο βιβλίο Guiness σπάζοντας ένα ιδιαίτερο ρεκόρ! Πόσες φορές μπορείς να εφαρμόσεις κραγιόν μέσα σε μία ώρα; Ο Rick κατάφερε 303 εφαρμογές ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ των 180 εφαρμογών. Για την ιστορία, το κραγιόν που χρησιμοποιήσε ήταν το Pure Color Long Lasting Lipstick. Ο ίδιος μετά το ρεκόρ του δήλωσε πως είναι συνηθισμένος να δουλεύει υπό πίεση και αυτή η επιτυχία ήταν μια πρόκληση για τις δυνατότητες του.

Η Prada δημιούργησε μια οικονομικότερη σειρά από tote bags, η οποία έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις αρχές Ιουνίου. Οι τιμές ξεκινάνε από 270 ευρώ και κυκλοφορούν στα σχέδια που απεικονίζονται στις φώτο.

Η ιστορία αυτού του -για πολλούς ανθρώπους- αγαπημένου ταξιδιωτικού προορισμού ξεκινάει όταν ακόμη εκείνος ο κέλτικος οικισμός λεγόταν «Λουτέτια» μετά την κατάκτηση από τους Ρωμαίους (ναι, όσοι διαβάζετε μικροί με πάθος τις περιπέτειες του Αστερίξ θα αναγνωρίσατε το όνομα!) και φτάνει μέχρι και το Μάη του ’68. Ο Χάσεϋ μέσα από κάθε χρονική περίοδο αποκαλύπτει τα ονόματα ανθρώπων που δε θα έβλεπαν ποτέ το φως ενώ η ίδια η δράση τους λειτούργησε καταλυτικά για να αποκτήσει η πόλη την ταυτότητά της τη σήμερον ημέρα. Άνθρωποι περιθωριακοί, επαναστάτες, ταραχοποιοί, «στιγματισμένοι» και σεξουαλικά περιθωριοποιημένοι.

Ιστορικό βιβλίο; Ιδιόρρυθμος ταξιδιωτικός οδηγός; Μία διαφορετική αφήγηση για την αλήθεια γύρω από την Πόλη του έρωτα; Δε θα το χαρακτηρίσω εγώ. Αυτό που έχω να προτείνω είναι αν σας βγάλει ποτέ ο δρόμος σας στο Παρίσι, έχετε μαζί σας αυτό το βιβλίο. Θα είναι ευκαιρία να μάθετε τί το ιδιαίτερο μπορεί να είχε το μικρό σοκάκι που περπατάτε τον 16ο αιώνα ή και ν’ ανακαλύψετε την «αυλή των Θαυμάτων»…

Οι λόγοι που ένας άνθρωπος αποφασίζει να είναι single ποικίλλουν. Συνήθως είναι μία ή περισσότερες αποτυχημένες σχέσεις που ενώ ξεκινούσαν με τις καλύτερες προδιαγραφές, κάτι στην πορεία άλλαξε τα δεδομένα. «Χάθηκε ο έρωτας», «δεν ταίριαζαν τελικά τα χνώτα μας», «ζούσα σ’ ένα ψέμα» είναι κάποιες από τις βαρύγδουπες ατάκες που ακούμε όταν κάποιος πήρε άλλη στροφή στο σταυροδρόμι, ενώ υπάρχει κι η πιο επώδυνη περίπτωση, εκείνη της προδοσίας. Όταν, λοιπόν, ξεκινάει να αυξάνεται ο αριθμός των αισθηματικών «ατυχιών», έρχεται η στιγμή που ορισμένοι από εμάς αποφασίζουν να μείνουν για ένα διάστημα μόνοι.

Στο διάστημα αυτό εσύ θα έχεις ξεπεράσει το χωρισμό. Κακά τα ψέματα, όποιος κι αν είναι ο λόγος για τον οποίο αυτός επήλθε, γίνεται μετάβαση από μία κατάσταση σε μία άλλη και χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Έχεις βρει χρόνο να κάνεις αυτά που ίσως δε μπορούσες να κάνεις ενόσω ήσουν μέσα σε μία σχέση, έχεις βρει χρόνο για ΣΕΝΑ. Κι όλα καλά κι όλα όμορφα, μέχρι εκείνη τη στιγμή που οι γύρω σου τρελαίνονται που έχει περάσει καιρός μέχρι να ξαναμπείς στο χορό. Βγαίνεις με μία παρέα όπου σχεδόν όλοι έχουν βρει τον άνθρωπό τους και δε σταματάνε να σου λένε πως «είσαι καιρός μόνος», «πρέπει να βρεις κάποιον», «περνάει ο καιρός». Στη συνέχεια αρχίζει το… νυφοπάζαρο (ή γαμπροπάζαρο, αναλόγως!). Όλοι έχουν από μία φίλη/έναν φίλο, «πολύ καλό παιδί, μετρημένο, όμορφο, έξυπνο» και καταλήγεις να γυρίσεις σπίτι μ’ ένα κεφάλι καζάνι από το κήρυγμα και τα προξενιά. Και φυσικά υπάρχουν κι οι περιπτώσεις όπου ξεκινάς να συναντήσεις την παρέα κι αυτοί έχουν ήδη κουβαλήσει εκείνον/εκείνην με την πεποίθηση πως σίγουρα θα είναι το άλλο μισό που έψαχνες σ’ όλη σου τη ζωή και κάνουν τα πάντα ώστε να σας «τα φτιάξουν», ενώ εσύ την ίδια στιγμή, απηυδισμένος από τη «συνομωσία» αναρωτιέσαι μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσεις να γίνεσαι ολίγον αντικοινωνικός.

Το ερώτημα είναι…. ποιο είναι το πρόβλημά τους; Γιατί παθαίνουν όλοι αυτήν την υστερία του «πρέπει να αποκατασταθείς»; Εντάξει, εκείνοι είναι ευτυχισμένοι, με γεια τους, με χαρά τους. Είσαι χαρούμενος γι’ αυτούς, εννοείται. Και δεν αμφισβητείται το γεγονός πως κι οι φίλοι σου, επειδή ακριβώς σε νοιάζονται και θέλουν να σε βλέπουν χαρούμενο, προχωρούν σ’ αυτές τις συζητήσεις. Εκείνο, όμως, που καταντά κουραστικό είναι εκείνο το αναθεματισμένο «πρέπει» που εμπεριέχεται στις συμβουλές τους. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να βρεις κάποιον άνθρωπο, πόσο μάλλον όταν εσύ ο ίδιος δε νιώθεις πως το έχεις ανάγκη; Για να λες πως έχεις κι εσύ συνοδό όταν βρίσκεστε; Για να έχεις κάποιον μαζί σου στις διακοπές; Και ποιο το νόημα σ’ αυτό; Και στην τελική… νομίζουν πως είναι ΤΟΣΟ εύκολο να είσαι από τη μία σχέση στην άλλην;

Ο single δε μένει μόνος επειδή δε μπορεί να βρει κάποιον, αλλά από επιλογή. Το χρονικό αυτό διάστημα, μικρό ή μεγάλο, λειτουργεί καταλυτικά, βοηθάει τον άλλον να ζυγίσει τα θέλω του και πρωτίστως να τα βρει με τον ίδιο του τον εαυτό. Θα βρει χόμπι, θα πάει και μόνος του μία εκδρομή (δεν είναι και τόσο κακό!) θα βρει χρόνο για τους φίλους του και σιγά σιγά θα μπει ξανά στο παιχνίδι φλερτάροντας. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα θα ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά τον γεμίζει, αλλά και τι ακριβώς θέλει από την επόμενη σχέση του ώστε να είναι καλά και χωρίς ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Αντιλαμβάνεται πως ο επόμενος άνθρωπος που θα επιλέξει για ερωτικό του σύντροφο θα είναι εκείνος που τον καλύπτει συναισθηματικά και που δε θα είναι μόνο ο εραστής/η ερωμένη, αλλά κι ο φίλος/η φίλη που θα τον στηρίζει. Βέβαια θα μου πείτε «δεν υπάρχει ρίσκο σε κάθε προσπάθεια;». Φυσικά και υπάρχει, και πάντα θα υπάρχει το ρίσκο. Εδώ όμως η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως όντας καιρό μόνος, ο single θα δει με πιο καθαρό μυαλό τα υπέρ και τα κατά κι ίσως η απόφαση που θα πάρει τελικά θα είναι πιο σωστή από το να δρούσε με την παρόρμηση του «πρέπει να βρω κάποιον». Έτσι όταν βρεθεί εκείνος/εκείνη που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του, θα προχωρήσει χωρίς να έχει αμφιβολίες.

Όσοι διαβάσατε αυτές τις γραμμές ίσως με θεωρήσετε τρελή fan της σειράς του MEGA «S1ngles» και θα υποθέσετε πως το alter ego μου είναι η τηλεοπτική «Ράνια». Ναι, έβλεπα τη σειρά και μου άρεσε το concept της. Δε θα με χαρακτήριζα, όμως έτσι. Προσωπικά νιώθω σαν ένα κράμα «Ράνιας» και «Λίλας». Εντάξει, ομολογώ πως ίσως κλίνω λίγο προς τις πεποιθήσεις της πρώτης, χωρίς να είμαι, όμως, τόσο απόλυτη! Γιατί πιστεύω πως από το να είσαι τελικά με το λάθος άνθρωπο, είναι καλύτερα να είσαι μόνος για να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Κι όπως λέει και μία από τις θεωρίες της «Ράνιας»:
«Από τότε που ο Θεός μας έφτιαξε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, όλοι οι άλλοι προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Το πρόβλημα όμως είναι όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη των άλλων ότι μερικές φορές δεν ξέρεις ποιος είναι ο πραγματικός σου εαυτός και ποιος η αντανάκλαση. Είμαστε αυτά που κάνουμε. Αλλά ποιοι είμαστε τελικά όταν τον περισσότερο καιρό της ζωής μας τον περνάμε κάνοντας αυτά που περιμένουν οι άλλοι;»

Όσοι, λοιπόν, βομβαρδίζεστε από την προτροπή «βρες κάποιον», απαντήστε απλά το εξής: «αν είναι να έρθει αυτός ο κάποιος στη ζωή μου, θα έρθει. Μέχρι τότε, φροντίζω να περνάω και να είμαι καλά ΕΓΩ».

Ο Josh Beech γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λονδίνο και είναι 24 χρόνων. Έχει πάθος με την μουσική από πολύ μικρή ηλικία μιας και ξεκίνησε να παίζει πλήκτρα και κιθάρα από τα 10 του χρόνια. Ξεκίνησε το τραγούδι στην ηλικία των 16 με την δικαιολογία πως κανένας από όσους γνώριζε δεν μπορούσε να τραγουδήσει και εκείνος ήθελε να φτιάξει την δική του μπάντα. Η πρώτη του “απόπειρα” μπάντας ονομάστηκε Cacophony και ακολούθησε η Snish με την οποία έβγαλε τον πρώτο του δίσκο το 2009.

Όσο για το modeling… τον ανακάλυψε το πρακτορείο Models 1 όταν εκείνος πήγε να παρακολουθήσει ένα φεστιβάλ, το 2007. Η πρώτη του δουλειά ήταν με τον οίκο Burberry για τον οποίο δούλεψε μαζί με την Agyness Deyn. Ακολούθησαν φωτογραφήσεις για το περιοδικό Dazed & Confused, Vogue Hommes, Levi’s 501 Jeans – ο Josh κατέχει ρεκόρ συμμετοχής για τρεις διαδοχικές καμπάνιες της Levi’s – και έτσι άρχισε να εδραιώνεται στον χώρο.

Ηχηρά ονόματα της μόδας όπως Valentino, Vivienne Westwood, Thierry Mugler, Paul Smith και πολλά ακόμα ανήκουν στους “πελάτες” του Josh Beech. Παρόλη την προσοχή που απολαμβάνει από τον χώρο της μόδας, η μουσική συνεχίζει να είναι ο κύριος σκοπός του Josh. Η μπάντα στην οποία είναι τώρα μέλος ακούει στο όνομα Hildamay (www.myspace.com/hildamay) και πηγαίνει πολύ καλά στα lives. Στο τέλος της χρονιάς ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ο δίσκος της μπάντας και είναι κάτι που είχε πάντα την αμέριστη προσοχή του Josh μιας και είναι μεγάλη του φιλοδοξία να πάει καλά σε πωλήσεις. Οι μουσικές επιρροές του Josh έχουν ροκ ρίζες. Πηγές έμπνευσής του όπως έχει δηλώσει ο ίδιος είναι οι Beatles, Deftones, Led Zeppelin, Incubus, Ray Charles, Nirvana, Paul Simon και άλλοι…

Για το τέλος ακολουθούν μικρές καθημερινές λεπτομέρειες… Δυστυχώς δεν έχει αφήσει και πολλά περιθώρια για περεταίρω πληροφορίες. Είναι 1.85 και έχει πράσινα μάτια. Σίγουρα η βρετανική του προφορά γοητεύει πολλές καθώς και τα tattoo ή το σκουλαρίκι στην μύτη. Στον ελεύθερο του χρόνο ηρεμεί ακούγοντας Nirvana και παίζοντας την κιθάρα του… Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν προσπαθεί καθόλου (ιδίως για το στυλ του) και αυτό φαίνεται. Και αρέσει.

Η Σαριτέ είναι μία μιγάδα σκλάβα που στα εννιά της χρόνια θα αγοραστεί από έναν Γάλλο γαιοκτήμονα στον Άγιο Δομίνικο για να φροντίζει τη γυναίκα του. Παρ’ όλο που δε ζει κάτω από τις αντίξοες συνθήκες των σκλάβων στις φυτείες, θα αντιμετωπίσει την ταπείνωση από τους «ανώτερους» λευκούς με την καλοσύνη της, την τιμιότητά της και τη δύναμη της ψυχής της. Με όπλα της αυτές τις αξίες, θα βοηθήσει τους άλλους σκλάβους και θα κερδίσει τη φιλία και την εκτίμηση όχι μόνο εκείνων, αλλά και κάποιων λευκών και απελεύθερων έγχρωμων που θα αναγνωρίσουν το μεγαλείο της προσωπικότητάς της. Μέσα από κακουχίες κι απώλειες η Σαριτέ αγαπάει, συμπονά, ερωτεύεται κι επιβιώνει έχοντας σαν όνειρο την ελευθερία κι αποδεικνύοντας πως το άστρο της (το «ζ’ετουάλ» της) είναι λαμπρό.

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε με κέντρο τη ζωή της μιγάδας μας παρουσιάζει το πορτραίτο της αποικιακής κοινωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα, τις κοινωνικές τάξεις και τη νοοτροπία των «πολιτισμένων» λευκών απέναντι στους «βάρβαρους» νέγρους. Με τη αφήγηση ( η οποία γίνεται με χρήση τρίτου προσώπου, αλλά και μέσα από τη ματιά της Σαριτέ) ο αναγνώστης ταξιδεύει στον Άγιο Δομίνικο, την Κούβα και τη Νέα Ορλεάνη και ανακαλύπτει κάθε πτυχή της ζωής αποίκων και σκλάβων μέσα από τους χαρακτήρες. Τέλος οι περιγραφές όχι μόνο των σκληρών βιωμάτων των σκλάβων και των αφεντικών τους αλλά και των στιγμών που θα δώσουν κουράγιο στη Σαριτέ είναι ικανές να κάνουν τον αναγνώστη να δει με άλλο μάτι το – δεδομένο στις μέρες μας – αγαθό της ελευθερίας και την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Για δώδεκα συνεχόμενα χρόνια εμφανιζόταν στα kart και εισήλθε στον κόσμο της Formula1 με ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό γεμάτο επιτυχίες. Είναι ο μοναδικός οδηγός της Formula1 που κέρδισε όλα τα τρόπαια που υπάρχουν στις κατηγορίες των kart. Συνήθιζε να πηγαίνει στα event των kart από την ηλικία των τριών. Ήταν πολύ σημαντικό για αυτόν να βάλει γερές βάσεις από νωρίς. Ο πατέρας του οδηγούσε από χόμπι και συνήθιζε να πηγαίνει με τη μητέρα του για να τον υποστηρίζει. Σαν αποτέλεσμα είχε να γίνει μεγάλος θαυμαστής του μηχανοκίνητου αθλητισμού από νεαρή ηλικία και παρακολουθούσε τους αγώνες της Formula1 από την τρυφερή ηλικία των τεσσάρων. Στην ηλικία των εφτά δημιουργήθηκε ειδική κατηγορία για νέους οδηγούς με την ονομασία mini-kart και ο πατέρας του τον ρώτησε εάν ήθελε να πάρει μέρος. Όταν μπήκε στο μονοθέσιο αμέσως κόλλησε το μικρόβιο. Δεν ήθελε να βγει ποτέ από εκεί μέσα, αλλά ποτέ δε φανταζότανε που θα μπορούσε να τον οδηγήσει.

Ο Trulli έλαμψε στους αγώνες kart και κατάφερε να πάρει τη θέση του οδηγού σε ομάδα που έπαιρνε μέρος σε πρωταθλήματα. Το επόμενο βήμα του ήταν να βρει τρόπο για να εξασφαλίσει χρήματα. Το 1995 η γερμανική ομάδα F3 KMS του έδωσε την ευκαιρία να τρέξει χωρίς να τους πληρώνει. Ο Trulli άρπαξε την ευκαιρία και κατάφερε να κερδίσει δύο από τους έξι αγώνες που αγωνίστηκε και πήρε τον τίτλο του νεοεισερχόμενου οδηγού. Μετά από μισή χρονιά οδήγησε μονοθέσιο της Formula1 αφήνοντας καλές εντυπώσεις και τα αποτελέσματα ήταν εξαίσια κάνοντας τρεις ομάδες της F1 να του προσφέρουν δουλειά. Ο Trulli όμως επέλεξε να αγωνιστεί με την ομάδα της Benetton που του πρόσφερε κάτι καλύτερο. Θα έτρεχε ολόκληρη τη χρονιά στο Γερμανικό Πρωτάθλημα της F3. Ο Trulli κέρδισε το πρωτάθλημα και έγινε ο νεαρότερος οδηγός της Benetton που κατακτά ένα τέτοιο έπαθλο.
Το 1997 σχεδίαζε να τρέξει στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα της F3000, αλλά κάπου εκεί η Minardi του έδωσε την ευκαιρία να πάρει μέρος για μισή χρονιά στο πρωτάθλημα της Formula1. Αυτή ήταν απλά μια εισαγωγή στο χώρο. Τον επόμενο χρόνο μεταπήδησε στη Prost, στην οποίο έμεινε μέχρι το 1999. Στην πρώτη του χρονιά με την ομάδα προηγούνταν στο Αυστριακό Grand Prix μέχρι μια αστοχία στον κινητήρα να του στερήσει τη νίκη. Το ίδιο έτος τερμάτισε δεύτερος στο Grand Prix της Νυρεμβέργης, το πρώτο του βάθρο. «Ένιωσα σα να γύρισα σπίτι μου. Υπέφερα αρκετά μέχρι να καταφέρω να φτάσω εκεί. Είχε περάσει καιρός από το τελευταίο μου βάθρο».

Ο Trulli δεν είχε ονειρευτεί ποτέ να γίνει οδηγός της Formula1. Αγαπούσε τα kart και πίστευε ότι κάποια στιγμή θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας. Άρχισε να το σκέφτεται πιο σοβαρά και να το ονειρεύεται πιο έντονα όταν κέρδισε το πρωτάθλημα της F3 το 1996. Ήθελε να βρεθεί στην κορυφή, αλλά δεν του είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι τότε. Από τον εαυτό του ζητούσε μονάχα να είναι καλός και σωστός οδηγός. Δεν κυνηγούσε τη διασημότητα. Ήξερε πως με σκληρή δουλειά και σωστά βήματα προς τα εμπρός θα μπορούσε κάποια στιγμή να κατακτήσει την κορυφή. Μέχρι τότε περίμενε με υπομονή και κοιτούσε χαλαρός να κυλάει ο χρόνος από μπροστά του. Το θετικό στην όλη κατάσταση ήταν η σχέση του με την Δεσποινίδα Τύχη. Βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη ώρα.

Μετά από δύο χρόνια επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Jordan για τα έτη 2000-2001 τερματίζοντας στη δέκατη και ένατη θέση αντίστοιχα. Το 2002 έγινε μέλος της Renault, που προηγουμένως ονομαζόταν Benetton. Μια δύσκολη χρονιά με ατυχίες και αστοχίες καθώς η ομάδα έκανε τα πρώτα της βήματα στα σαλόνια της Formula1. Ο Jarno όμως ήταν ικανός και τερμάτισε στην όγδοη θέση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος με εννιά βαθμούς. Τον επόμενο χρόνο συνέχισε στους Γάλλους κάνοντας την καλύτερη πορεία μέχρι τότε. Τερμάτισε στην όγδοη θέση, αλλά η συγκομιδή βαθμών ήταν αρκετά μεγαλύτερη και έφτασε στους τριάντα τρεις. Οι υψηλότερες θέσεις ήταν το Ευρωπαϊκό Grand Prix του Χοκενχάιμ κατακτώντας την τρίτη θέση στο βάθρο. Το 2004 συνέχισε με τη Renault φτάνοντας στην τρίτη θέση του Ισπανικού Grand Prix και κερδίζοντας στο μαγευτικό Μόντε Κάρλο στις 23 Μαΐου του 2004.

Το καλοκαίρι του 2004 οι δρόμοι τους χώρισαν και συνέχισε για το υπόλοιπο της χρονιάς στην Ιαπωνική ομάδα της Toyota. Το 2005 και το 2006 ανανέωσε το συμβόλαιο και στο τέλος κατέκτησε την έκτη θέση με σαράντα έξι βαθμούς.

Η καλή πορεία του «Φιλανδού» φτάνει μέχρι και το 2009 με τη διαφορά πως μεταπηδάει στην νεοεισερχόμενη ομάδα της Lotus. Η Toyota δεν μπορεί να αντέξει το οικονομικό κόστος του χώρου, η κρίση έχει χτυπήσει της αυτοβιομηχανίες και οι υπεύθυνοι κρίνουν απαραίτητο να αποσύρουν την ομάδα.

Για το 2010 ο Trulli έχει για συμπαίκτη το Heikki Kovalainen και Τεχνικό Διευθυντή τον Mike Gascoyne. Η επιλογή έγινε με βάση ενός κριτηρίου και από τις δύο πλευρές. Ένας έμπειρος οδηγός. Μια νέα ομάδα, με γερό όνομα και να έχει να δώσει πολλά στα μετέπειτα χρόνια.

Την είδηση του θανάτου του, ανακοίνωσε η σύζυγος και μάνατζέρ του Γουέντι με τα εξής λόγια:
«Σήμερα η καρδιά μου έχει σπάσει, ο Ρόνι πέθανε στις 7:45 την Κυριακή 16 Μαΐου. Πολλοί φίλοι και συγγενείς του είπαν το τελευταίο αντίο πριν πεθάνει ειρηνικά. Ήξερε πολύ καλά πόσο αγαπητός ήταν από όλους. Ευχαριστούμε για την αγάπη και την υποστήριξη που μας έχετε δώσει. Παρακαλώ δώστε μου μερικές ημέρες να αντιμετωπίσω την απώλεια του. Να ξέρετε σας αγαπούσε όλους και η μουσική του θα ζήσει για πάντα. Wendy Dio.»
Αξίζει να σημειωθεί πως από εχθές το πρωί υπήρχαν αναληθείς φήμες για το θάνατό του τις οποίες ανέτρεψε η Wendy Dio μέσω της σελίδας της στο Twitter. Συγκεκριμένα έγραψε «Είμαι στο νοσοκομείο και ο Ronnie δεν πέθανε. Δεν είναι καλά αλλά δεν είναι νεκρός. Θα σας ενημερώσω αν αλλάξει κάτι. Ευχαριστώ για την ανησυχία σας.» Δύο ώρες αργότερα με νέα της ανάρτηση συμπλήρωσε «Μη πιστεύετε τις φήμες. Ο Ronnie συνεχίζει να κρατιέται στη ζωή.»

Η πρώτη του μεγάλη στιγμή στη μουσική ήταν το 1969, όταν με την τότε μπάντα του (Elf) έπαιξε ως support act στους Deep Purple. Τότε ήταν που τράβηξε την προσοχή του Richie Blackmore του οποίου η αποχώρηση από τους Deep Purple σήμανε τη συνεργασία τους και τη δημιουργία των θρυλικών Rainbow. Ο Dio ηχογράφησε τέσσερα άλμπουμ μαζί τους ενώ το 1979 αντικατέστησε τον Ozzy Osbourne στους Black Sabbath κυκλοφορώντας μαζί τους τα άλμπουμ Heaven and Hell (1980) και Mob Rules (1981). Στη συνέχεια δημιούργησε την προσωπική του μπάντα η οποία έφερε το όνομά του και έχει στο ενεργητικό της δέκα άλμπουμ από το 1983 έως το 2004. Το 1992 ξανασυναντήθηκε με τους Black Sabbath για το άλμπουμ Dehumanizer. Η ίδια ομάδα μουσικών το 2007 ηχογράφησε το «The devil you know» αλλά αυτή τη φορά υπό το όνoμα Heaven and Hell .