Αναμφισβήτητα, η Carrie Bradshaw είναι ένα πασίγνωστο style icon. Κατά την προσωπική μου γνώμη είναι και αυτό που, πολύ απλά, λέμε, «χαζογκόμενα». Και αν η κοσμοθεωρία αυτού του τηλεοπτικού χαρακτήρα, αρκετές φορές με έβρισκε αντίθετη, όταν ανακάλυψα την Helen Gurley Brown, η Carrie Bradshaw μου φάνηκε μία αθώα κοπελίτσα. Ποιά είναι η Brown; Η γυναίκα που «εφηύρε» το γυναικείο lifestyle που οι περισσότεροι άντρες (αν όχι όλοι) χλευάζουν! Αυτό του Cosmopolitan… Είναι η γυναίκα που έκανε την αρχή για την κοσμοθεωρία του Sex and the City. Εκείνη που άλλαξε για πάντα, τα γυναικεία περιοδικά. Ο λόγος που βρίσκεται στην συγκεκριμένη στήλη είναι γιατί στυλ για μένα σημαίνει να «δημιουργείς» και αυτό που δημιουργείς να το κάνεις με τον δικό σου τρόπο. Ό,τι και αν είναι αυτό. Αρκεί να μην βλάπτεις τους άλλους. Αν και εδώ που τα λέμε, η Brown έβλαψε πολλούς άντρες…

Η Helen γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1922 και στα 10 της χρόνια μετακόμισε στο Λος Άντζελες, μαζί με την οικογένειά της, όταν ο πατριός της σκοτώνεται σε ένα ατύχημα με ασανσέρ. Η Helen μεγαλώνοντας είναι αρκετά άσχημη αλλά γεμάτη αυτοπεποίθηση, λέγοντας συχνά στους δικούς της πως κάποια μέρα θα γίνει μεγάλη business woman. Στα τέλη του ’40 και παρά τον συντηρητισμό της εποχής, η Helen Brown αναπτύσσει ανατρεπτικά «πιστεύω». Είναι φεμινίστρια αλλά με τον δικό της τρόπο. Σε αντίθεση με τις φεμινίστριες που διεκδικούν ίση θέση με το αντρικό φύλο, εκείνη θεωρεί τους άντρες ως «υπηρεσία» της γυναίκας. Ζητά από εκείνους να την νταντεύουν, να εξυπηρετούν τα «θέλω» της και να της προσφέρουν οικονομική άνεση. Όλα αυτά… με την κακή έννοια. Γιατί άλλο να ζητάς την ουσιαστική προστασία ενός άντρα και άλλο το να τον χρησιμοποιείς.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, η Helen εργάζεται ως δαχτυλογράφος σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Απογοητεύεται που οι άντρες εργαζόμενοι, φλερτάρουν με όλες τις υπόλοιπες γυναίκες εκτός από εκείνη. Η ακμή στο πρόσωπό της δεν βοηθάει πολύ και το κόμπλεξ της είναι μεγάλο. Η ανησυχία για την εμφάνιση της, την ακολουθεί σε όλη της την ζωή. Κάποια στιγμή, όμως, γνωρίζει έναν άντρα τον οποίο πάντα τον παρουσίαζε ως “Mister M”. (Σου θυμίζει κάτι;) Εκείνος παντρεμένος αλλά υπερβολικά γεναιόδωρος μαζί της. Η σχέση τους κρατάει ένα χρόνο και μετά τον χωρισμό τους, η Helen βάζει πλώρη για την καριέρα που ονειρευόταν. Φυσικά, με τον ανορθόδοξο τρόπο. Κοιμάται με τα διάφορα αφεντικά της, δημιουργεί εφήμερες σχέσεις και απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι μαζί με κάποιον είναι αυτός να μπορεί να την στηρίζει οικονομικά.

Την δεκαετία του 50, η διαφημιστική εταιρεία Foote, Cone & Belding, την προσλαμβάνει και το αφεντικό της βλέπει σε εκείνη ταλέντο. Για άλλη μια φορά, γίνεται ερωμένη ενός παντρεμένου άντρα. Στα 37 της, πλέον, θεωρείται μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες κειμενογράφους. Και κάπου εδώ, γνωρίζει τον πετυχημένο παραγωγό ταινιών της 20th Century Fox, τον David Brown και το 1959 τον παντρεύεται. Κατά έναν αξιοθαύμαστο τρόπο, ο σύζυγος της αποδεικνύεται τέρας ανωτερότητας και αφού μαθαίνει όλες τις λεπτομέρειες του παρελθόντος της, της προτείνει να το γράψει σε βιβλίο. Μάλιστα, του δίνει και τίτλο. “Sex and the single girl”. Το βιβλίο εκδίδεται το 1962 και προκαλεί σάλο, καθώς είναι το πρώτο βιβλίο που μιλά τόσο ανοιχτά για το σεξ και τα χρήματα, στην τότε εποχή. Και ναι, από αυτό το βιβλίο ξεκίνησαν όλα. Αυτό το βιβλίο είναι υπεύθυνο για το “Sex and the city”. Στο βιβλίο περιγράφει γυναίκες, όπως αυτές της γνωστής τηλεοπτικής σειράς. Ελεύθερες που αναζητούν το σεξ με τον τρόπο που το κάνει και ένας άντρας. Και είμαστε ακόμα στην δεκαετία του 60!

Μετά την επιτυχία του «Sex and the single girl», ακολουθεί ένα ακόμα βιβλίο με τίτλο “Sex and the office”, στο οποίο η Brown περιγράφει το πώς θα έπρεπε να είναι η γυναικεία καριέρα. Κατά την γνώμη της, τα παιδιά δεν εμποδίζουν τη καριέρα και η σεξουαλικότητα της γυναίκας, την ανεβάζει. Η Helen Brown θεωρεί πως οι (πρόσθεσε όποιον επιθετικό προσδιορισμό θέλεις) ιδέες της, πρέπει να βρουν ένα πιο άμεσο και τακτικότερο μέσο και έτσι αποφασίζει να κινηθεί στον χώρο των περιοδικών. Το Cosmopolitan την εποχή του 60, ήταν ένα περιοδικό με πολύ μικρή απήχηση, έτοιμο να κλείσει, το οποίο φιλοξενούσε κείμενα διάφορων συγγραφέων. Η Helen Brown προσεγγίζει τον εκδοτικό οίκο του περιοδικού, τον Hearst και προτείνει να το επαναλανσάρουν με το εξής concept: Να απευθύνεται στις νέες γυναίκες και να τους μιλάει ανοιχτά για συναισθήματα, σεξ, σχέσεις, καριέρα. Στόχος του περιοδικού, να γεμίζει με αυτοπεποίθηση την αναγνώστρια. Στο περιοδικό φιλοξενούνται αρκετά συχνά και δύο θέματα ταμπού για εκείνη την εποχή. Αμβλώσεις (για τις οποίες ήταν πάντα υπέρ η Brown) και γυναικεία ομοφυλοφιλία. Το περιοδικό κυκλοφορεί ανανεωμένο το 1965 και ξεπουλάει. Η Brown χαρακτηρίζει τις αναγνώστριες της ως Cosmo Girls και τις κάνει να αισθάνονται σαν μια οργάνωση. Κάτι που αργότερα αποδεικνύεται πολύ καλό μάρκετινγκ τρικ.

Ο σύζυγος της Helen Brown, πάντα στο πλευρό της, την βοηθάει πολύ στην διεύθυνση του περιοδικού και μάλιστα, πολλοί από τους τίτλους των άρθρων του περιοδικού (τα γνωστά σε όλες/ους λογοπαίγνια του Cosmopolitan) είναι δική του έμπνευση. Οι απόψεις της Brown συνεχίζουν να προκαλούν αντιδράσεις και τις επόμενες δεκαετίες, όπως το γεγονός πως δεν ήθελε παιδιά γιατί πιστεύει πως είναι ένα εμπόδιο στην γυναικεία απελευθέρωση, η στάση της απέναντι στην σεξουαλική παρενόχληση (θεωρεί πως πρέπει να υπάρχει σεξουαλική χημεία στο γραφείο) και η τρομαχτικά χαμηλή σε θερμίδες διατροφή της. Το κόμπλεξ της εμφάνισης την ακολουθεί μέχρι τα σημερινά 80 και χρόνια της. Η Brown παρέμεινε διευθύντρια του Cosmopolitan μέχρι τα 77 της και έπειτα ανέλλαβε την επίβλεψη των ξένων εκδόσεων του περιοδικού ενώ από τότε η φιλοσοφία του περιοδικού δεν έχει αλλάξει, πράγμα που την κάνει υπερήφανη.

Σίγουρα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με ακραίες θέσεις. Είτε την αντιπαθείς είτε την θαυμάζεις. Σίγουρα είναι το πρώτο άτομο της στήλης “style icons” που δεν θαυμάζω. Στην σημερινή κοινωνία, όπου η σκληρή και «επιθετική» στάση μιας γυναίκας θεωρείται προτέρημα (από τις ίδιες τις γυναίκες, πάντα) η Helen Brown θεωρείται η αιτία. Εξάλλου είναι εκείνη η οποία είπε πρώτη την φράση, την οποία ασπάζονται πολλές νέες γυναίκες σήμερα. “Good girls go to Heaven. Bad girls, go everywhere”. “Bad girls go everywhere” είναι και ο τίτλος της βιογραφίας της.

“Good girls go to Heaven. Bad girls, go everywhere” – Helen Gurley Brown