Η τρέλα στην ζωή μας. Το έχετε παρατηρήσει ότι οι γύρω μας τρελαίνονται; Ο κόσμος δεν πάει καλά συνηθίζουμε να λέμε. Πολλοί οι παράγοντες. Προφανώς δεν μπορώ να αναλύσω τα ψυχολογικά κανενός οπότε θα εστιάσω σε ένα κοινωνικό φαινόμενο που κατά την γνώμη μου ωθεί πολλούς συνανθρώπους μας στο να φέρνονται, ας το θέσω κομψά, σχετικά προβληματικά. Είναι η τάση της κοινωνικής προβολής και επίδειξης. Και κακά τα ψέματα, η επιδειξιομανία είναι γένους θηλυκού. Όταν θέλει κάποιος να προβάλει τον εαυτό του μπορεί να σκαρφιστεί πολλούς τρόπους. Αν για παράδειγμα θέλει να διαφημίσει κάποιο καινούργιο επώνυμο απόκτημα της γκαρνταρόμπας του θα ξεκινήσει από το facebook. Με κοινωνικό κάδρο που ταιριάζει στο status της καινούργιας τσάντας η wanna be fashion icon της κάθε επαρχίας (αθηναϊκής ή μικρότερης δεν έχει σημασία) θα προβάλλει τα euro της σε μορφή label. Σε ακραίες μορφές ψωνισμού θα κάνει και tag στο αντικείμενο, μην τυχόν και περάσει απαρατήρητο από τους αδαείς. Ας μην αναλωθούμε όμως στο facebook και ας επανέλθουμε στην κατ’ ευφημισμό “real” life. Η επιδειξιομανής δεν αρκείται στο φαίνεσθαι αλλά και στο «είναι». Η κόρη μου είναι αριστούχα. Μετάφραση: «έχω κόμπλεξ κατωτερότητας αλλά μέσω των ακαδημαϊκών επιτυχιών των παιδιών μου θα το ξεπεράσω». Α, ναι, κλασσικό σύμπτωμα της επιδειξιομανούς είναι η κοινωνική καταξίωση μέσω των απογόνων. Με μαθηματική ακρίβεια που επιβεβαιώνεται και από τους νόμους της κληρονομικότητας αυτό θα διαιωνιστεί από την αριστούχα κόρη η οποία θα ενημερώσει τους δικούς της απογόνους. Η πρωτότυπη ατάκα είναι: «ήμασταν οι καλύτεροι του χωριού με τα περισσότερα πρόβατα» αλλά πλέον δεν θεωρείται σικ και κυκλοφορεί διασκευασμένη.

Όπως βλέπετε αυτά δεν είναι καινούργια φαινόμενα, τα απωθημένα υπήρχαν και δεν έχουν αλλάξει (κατά) πολύ από την εποχή που οι πρόγονοι μας τσακώνονταν στα δυο στενά για το ποιος έχει τον καλύτερο γάιδαρο. Προέκταση του ανδρισμού λένε οι κακές γλώσσες και οι τράπεζες τρίβουν τα χέρια τους καθώς εσύ ακόμα ξεχρεώνεις το τρακαρισμένο πλέον σου σαράβαλο που έχει προ πολλού σβήσει τα κεράκια που σηματοδότησαν την ενηλικίωση του.

Αν όμως μπορούσα να ξεχωρίσω μια και μόνο μορφή παραλογισμού αυτή δεν θα ήταν άλλη από το διακοπο-δάνειο. Επειδή τα πρόβατα του χωριού έχουν δοθεί αντιπαροχή και πλέον δεν σε ξέρει κανείς στην πλατεία αποφασίζεις να πας εκεί που σε χαιρετάνε με το μικρό σου όνομα. Μύκονος, λοιπόν, και ποιος νοιάζεται αν δεν μπορείς να πληρώσεις ούτε την ξαπλώστρα; Θα περάσεις μια βόλτα από την τράπεζα (σημ. εκεί και αν σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα, μην σου πω ότι σου κρατούν και ανοιχτή την πόρτα) και όλα σου τα προβλήματα λύθηκαν. Θα απολαύσεις τον χρεωμένο σου φραπέ, στην χρεωμένη σου ξαπλώστρα και θα ελπίζεις πως τα χρεωμένα σου γυαλιά θα κρύβουν την προσπάθεια που καταβάλεις προκειμένου να λύσεις τον γρίφο: αν βγάλω μια ακόμα πιστωτική να αγοράσω 2 προβατίνες σε πόσα χρόνια θα έχω ένα κοπάδι ικανό να με ξεχρεώσει;