«Στα σαράντα μου χρόνια, εγώ, η Σαριτέ Σεντέγια, έχω σταθεί πιο τυχερή από άλλες σκλάβες. Θα ζήσω πολλά χρόνια και τα γηρατειά μου θα είν’ ευτυχισμένα, γιατί το άστρο μου -το ζ’έτουάλ- λάμπει ακόμα κι όταν η νύχτα είναι συννεφιασμένη…»

Η Σαριτέ είναι μία μιγάδα σκλάβα που στα εννιά της χρόνια θα αγοραστεί από έναν Γάλλο γαιοκτήμονα στον Άγιο Δομίνικο για να φροντίζει τη γυναίκα του. Παρ’ όλο που δε ζει κάτω από τις αντίξοες συνθήκες των σκλάβων στις φυτείες, θα αντιμετωπίσει την ταπείνωση από τους «ανώτερους» λευκούς με την καλοσύνη της, την τιμιότητά της και τη δύναμη της ψυχής της. Με όπλα της αυτές τις αξίες, θα βοηθήσει τους άλλους σκλάβους και θα κερδίσει τη φιλία και την εκτίμηση όχι μόνο εκείνων, αλλά και κάποιων λευκών και απελεύθερων έγχρωμων που θα αναγνωρίσουν το μεγαλείο της προσωπικότητάς της. Μέσα από κακουχίες κι απώλειες η Σαριτέ αγαπάει, συμπονά, ερωτεύεται κι επιβιώνει έχοντας σαν όνειρο την ελευθερία κι αποδεικνύοντας πως το άστρο της (το «ζ’ετουάλ» της) είναι λαμπρό.

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε με κέντρο τη ζωή της μιγάδας μας παρουσιάζει το πορτραίτο της αποικιακής κοινωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα, τις κοινωνικές τάξεις και τη νοοτροπία των «πολιτισμένων» λευκών απέναντι στους «βάρβαρους» νέγρους. Με τη αφήγηση ( η οποία γίνεται με χρήση τρίτου προσώπου, αλλά και μέσα από τη ματιά της Σαριτέ) ο αναγνώστης ταξιδεύει στον Άγιο Δομίνικο, την Κούβα και τη Νέα Ορλεάνη και ανακαλύπτει κάθε πτυχή της ζωής αποίκων και σκλάβων μέσα από τους χαρακτήρες. Τέλος οι περιγραφές όχι μόνο των σκληρών βιωμάτων των σκλάβων και των αφεντικών τους αλλά και των στιγμών που θα δώσουν κουράγιο στη Σαριτέ είναι ικανές να κάνουν τον αναγνώστη να δει με άλλο μάτι το – δεδομένο στις μέρες μας – αγαθό της ελευθερίας και την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.