Το σενάριο «σχέση» είναι ένα σενάριο που όλοι μας το ζούμε παραπάνω από μία φορές, τουλάχιστον εωσότου βρούμε εκείνο το άτομο που σύμφωνα με… μαρτυρίες «θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μας με τον πιο μαγικό τρόπο». Το σκηνικό σε κάθε «παραγωγή» ίδιο, με ελάχιστες παραλλαγές αναλόγως τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Λουλούδια, ρομάντζο, αγκαλιές κι όλα αυτά που κάνουν το ταξίδι με το ροζ συννεφάκι άνετο κι ευχάριστο. Μέχρι τη στιγμή που για τον χ ή ψ λόγο το συννεφάκι θα αρχίσει να γκριζάρει, θα πέφτει σε κενά αέρος και στο τέλος θα συντριβεί στο έδαφος από ύψος χιλιάδων ποδιών με αποτέλεσμα όλοι να τρώνε τα μούτρα τους και να ψάχνουν το «μαύρο κουτί» για να δουν τι έφταιξε. Έτσι κάποιοι αποφασίζουν να αναβάλλουν επ’ αόριστον τις πτήσεις και να ταξιδεύουν δια της ασφαλούς οδού, πατώντας γερά τα πόδια τους στη γη και χωρίς συνταξιδιώτη.

Οι λόγοι που ένας άνθρωπος αποφασίζει να είναι single ποικίλλουν. Συνήθως είναι μία ή περισσότερες αποτυχημένες σχέσεις που ενώ ξεκινούσαν με τις καλύτερες προδιαγραφές, κάτι στην πορεία άλλαξε τα δεδομένα. «Χάθηκε ο έρωτας», «δεν ταίριαζαν τελικά τα χνώτα μας», «ζούσα σ’ ένα ψέμα» είναι κάποιες από τις βαρύγδουπες ατάκες που ακούμε όταν κάποιος πήρε άλλη στροφή στο σταυροδρόμι, ενώ υπάρχει κι η πιο επώδυνη περίπτωση, εκείνη της προδοσίας. Όταν, λοιπόν, ξεκινάει να αυξάνεται ο αριθμός των αισθηματικών «ατυχιών», έρχεται η στιγμή που ορισμένοι από εμάς αποφασίζουν να μείνουν για ένα διάστημα μόνοι.

Στο διάστημα αυτό εσύ θα έχεις ξεπεράσει το χωρισμό. Κακά τα ψέματα, όποιος κι αν είναι ο λόγος για τον οποίο αυτός επήλθε, γίνεται μετάβαση από μία κατάσταση σε μία άλλη και χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Έχεις βρει χρόνο να κάνεις αυτά που ίσως δε μπορούσες να κάνεις ενόσω ήσουν μέσα σε μία σχέση, έχεις βρει χρόνο για ΣΕΝΑ. Κι όλα καλά κι όλα όμορφα, μέχρι εκείνη τη στιγμή που οι γύρω σου τρελαίνονται που έχει περάσει καιρός μέχρι να ξαναμπείς στο χορό. Βγαίνεις με μία παρέα όπου σχεδόν όλοι έχουν βρει τον άνθρωπό τους και δε σταματάνε να σου λένε πως «είσαι καιρός μόνος», «πρέπει να βρεις κάποιον», «περνάει ο καιρός». Στη συνέχεια αρχίζει το… νυφοπάζαρο (ή γαμπροπάζαρο, αναλόγως!). Όλοι έχουν από μία φίλη/έναν φίλο, «πολύ καλό παιδί, μετρημένο, όμορφο, έξυπνο» και καταλήγεις να γυρίσεις σπίτι μ’ ένα κεφάλι καζάνι από το κήρυγμα και τα προξενιά. Και φυσικά υπάρχουν κι οι περιπτώσεις όπου ξεκινάς να συναντήσεις την παρέα κι αυτοί έχουν ήδη κουβαλήσει εκείνον/εκείνην με την πεποίθηση πως σίγουρα θα είναι το άλλο μισό που έψαχνες σ’ όλη σου τη ζωή και κάνουν τα πάντα ώστε να σας «τα φτιάξουν», ενώ εσύ την ίδια στιγμή, απηυδισμένος από τη «συνομωσία» αναρωτιέσαι μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσεις να γίνεσαι ολίγον αντικοινωνικός.

Το ερώτημα είναι…. ποιο είναι το πρόβλημά τους; Γιατί παθαίνουν όλοι αυτήν την υστερία του «πρέπει να αποκατασταθείς»; Εντάξει, εκείνοι είναι ευτυχισμένοι, με γεια τους, με χαρά τους. Είσαι χαρούμενος γι’ αυτούς, εννοείται. Και δεν αμφισβητείται το γεγονός πως κι οι φίλοι σου, επειδή ακριβώς σε νοιάζονται και θέλουν να σε βλέπουν χαρούμενο, προχωρούν σ’ αυτές τις συζητήσεις. Εκείνο, όμως, που καταντά κουραστικό είναι εκείνο το αναθεματισμένο «πρέπει» που εμπεριέχεται στις συμβουλές τους. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να βρεις κάποιον άνθρωπο, πόσο μάλλον όταν εσύ ο ίδιος δε νιώθεις πως το έχεις ανάγκη; Για να λες πως έχεις κι εσύ συνοδό όταν βρίσκεστε; Για να έχεις κάποιον μαζί σου στις διακοπές; Και ποιο το νόημα σ’ αυτό; Και στην τελική… νομίζουν πως είναι ΤΟΣΟ εύκολο να είσαι από τη μία σχέση στην άλλην;

Ο single δε μένει μόνος επειδή δε μπορεί να βρει κάποιον, αλλά από επιλογή. Το χρονικό αυτό διάστημα, μικρό ή μεγάλο, λειτουργεί καταλυτικά, βοηθάει τον άλλον να ζυγίσει τα θέλω του και πρωτίστως να τα βρει με τον ίδιο του τον εαυτό. Θα βρει χόμπι, θα πάει και μόνος του μία εκδρομή (δεν είναι και τόσο κακό!) θα βρει χρόνο για τους φίλους του και σιγά σιγά θα μπει ξανά στο παιχνίδι φλερτάροντας. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα θα ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά τον γεμίζει, αλλά και τι ακριβώς θέλει από την επόμενη σχέση του ώστε να είναι καλά και χωρίς ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Αντιλαμβάνεται πως ο επόμενος άνθρωπος που θα επιλέξει για ερωτικό του σύντροφο θα είναι εκείνος που τον καλύπτει συναισθηματικά και που δε θα είναι μόνο ο εραστής/η ερωμένη, αλλά κι ο φίλος/η φίλη που θα τον στηρίζει. Βέβαια θα μου πείτε «δεν υπάρχει ρίσκο σε κάθε προσπάθεια;». Φυσικά και υπάρχει, και πάντα θα υπάρχει το ρίσκο. Εδώ όμως η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως όντας καιρό μόνος, ο single θα δει με πιο καθαρό μυαλό τα υπέρ και τα κατά κι ίσως η απόφαση που θα πάρει τελικά θα είναι πιο σωστή από το να δρούσε με την παρόρμηση του «πρέπει να βρω κάποιον». Έτσι όταν βρεθεί εκείνος/εκείνη που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του, θα προχωρήσει χωρίς να έχει αμφιβολίες.

Όσοι διαβάσατε αυτές τις γραμμές ίσως με θεωρήσετε τρελή fan της σειράς του MEGA «S1ngles» και θα υποθέσετε πως το alter ego μου είναι η τηλεοπτική «Ράνια». Ναι, έβλεπα τη σειρά και μου άρεσε το concept της. Δε θα με χαρακτήριζα, όμως έτσι. Προσωπικά νιώθω σαν ένα κράμα «Ράνιας» και «Λίλας». Εντάξει, ομολογώ πως ίσως κλίνω λίγο προς τις πεποιθήσεις της πρώτης, χωρίς να είμαι, όμως, τόσο απόλυτη! Γιατί πιστεύω πως από το να είσαι τελικά με το λάθος άνθρωπο, είναι καλύτερα να είσαι μόνος για να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Κι όπως λέει και μία από τις θεωρίες της «Ράνιας»:
«Από τότε που ο Θεός μας έφτιαξε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, όλοι οι άλλοι προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Το πρόβλημα όμως είναι όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη των άλλων ότι μερικές φορές δεν ξέρεις ποιος είναι ο πραγματικός σου εαυτός και ποιος η αντανάκλαση. Είμαστε αυτά που κάνουμε. Αλλά ποιοι είμαστε τελικά όταν τον περισσότερο καιρό της ζωής μας τον περνάμε κάνοντας αυτά που περιμένουν οι άλλοι;»

Όσοι, λοιπόν, βομβαρδίζεστε από την προτροπή «βρες κάποιον», απαντήστε απλά το εξής: «αν είναι να έρθει αυτός ο κάποιος στη ζωή μου, θα έρθει. Μέχρι τότε, φροντίζω να περνάω και να είμαι καλά ΕΓΩ».