Και την έκτη μέρα, ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Πρώτα έφτιαξε τον άντρα, που τον ονόμασε Αδάμ και μετά τη γυναίκα, που την ονόμασε Εύα. Ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν στον παράδεισο, ώσπου ο Αδάμ αποπλανήθηκε από την Εύα, που αποπλανήθηκε από το φίδι. Τόσους αιώνες, οι πάντες σπεύδουν να κατηγορήσουν την Εύα, την παμπόνηρη, αλλά και την ευκολόπιστη! Η Εύα, λοιπόν, σύμβολο της γυναικείας φύσης, ανταποκρίνεται στον αληθινό μας χαρακτήρα; Η μήπως, ο χαρακτήρας μας είναι περισσότερο ακατανόητος ακόμη και από αυτόν της Εύας;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα με φίλες για καφέ και η κουβέντα φέρνει το μεγάλο ερώτημα: αν θα μπορούσαμε, τι θα αλλάζαμε στον εαυτό μας; Όλες οι κοπέλες της παρέας ανέφεραν τουλάχιστον τρεις πλαστικές επεμβάσεις που θα ήθελαν να κάνουν, όταν τους δωθεί η ευκαιρία και ένα σημείο του σώματος στο οποίο θα ‘θέλαν να κάνουν λιποαναρρόφηση. Έκπληκτη, τις ακούω! Αυτές οι κοπέλες έβλεπαν τους μηρούς τους τεράστιους, ενώ εμένα μου φαίνονταν απλώς φυσιολογικοί, έβλεπαν τη μύτη τους πεταχτή ή μεγάλη ή γαμψή, ενώ ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το πρόσωπό τους!…
“Αλήθεια, εσύ που θα ‘θελες να κάνεις πλαστική;” , με ρώτησε η μία. “Εγώ, το μόνο, που θα ‘θελα να αλλάξω είναι τα μαλλιά μου. Θα ΄θελα να είναι ίσια… Πλαστική, δεν σκέφτομαι να κάνω!…” “ΠΩΣ;;;””, φώναξαν όλες τους, κοιτάζοντάς με σαν να κατέβηκα από τον Άρη! Η μια από αυτές έσκυψε προς το μέρος μου και μου είπε “Δεν υπάρχει γυναίκα, που δεν θέλει να κάνει έστω και μία πλαστική! Ακόμη και το ομορφότερο μοντέλο του κόσμου, θα έχει πάνω της κάτι, που την ενοχλεί και θα ‘θελε να το αλλάξει!”
Οι γυναίκες, είτε συνεχώς, είτε κατά διαστήματα, είτε στιγμιαία βλέπουμε τους εαυτούς μας με μεγενθυντικό φακό! Πόσες φορές, όταν φοράμε τα παπούτσια μας δεν έχουμε πει “Χριστέ μου, οι αστράγαλοί μου είναι τεράστιοι!”, πόσες φορές , όταν φορέσουμε μίνι δεν θα αναρωτηθούμε, μήπως τελικά είναι τα πόδια μας στραβά και επίσης, πόσες φορές, μόλις πάρουμε 2-3 κιλά, κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και νιώθουμε υπέρβαρες! Η γυναίκα έχει έναν έμφυτο κομπλεξισμό από τη φύση της. Ακόμη και η ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, κάποια πρωινά, όταν κοιτά το είδωλό της στον καθρέφτη, παρατηρεί, πως είναι άσχημη. Μεγαλοποιούμε κάποια απειροελάχιστα ελαττώματα της εμφάνισης μας, παρουσιάζοντας τα τεράστια και πιστεύοντας τελικά, ότι είναι έτσι, ενώ οι γύρω μας πασχίζουν να μας πείσουν, ότι όχι, με αυτό το φόρεμα δεν δείχνουμε χοντρές, όχι, αυτό το χρώμα στα μαλλιά μας, δεν μας χλωμιάζει κλπ κλπ.
Αυτός ο γυναικείος κομπλεξισμός είναι βέβαια, μια έμφυτη ανασφάλεια. Όμως, θα πρέπει να συλλογιστούμε, μήπως τυγχόν σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, όλα όσα φοβόμαστε, πως σκέφτονται οι άλλοι για εμάς! Γιατί, η κάθε γυναίκα θέλει να είναι ποθητή και σίγουρα, θα την σκότωνε να μάθει, πως είναι απωθητική, είτε στο σύνολό της, είτε κατά μέρος. Επομένως, αυτή η φοβία της λειτουργεί σαν καθρέφτης στο μυαλό της κάνοντάς την να λέει τους φόβους της και να νιώθει λυτρωμένη, όποτε πει το ελάττωμά της, πριν καν ο άλλος το σκεφτεί.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΖΗΛΕΙΑ
Είμαι καψούρα με ένα αγόρι, ο οποίος προς το παρόν, αγνοεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Όταν τον ακούω να μου μιλά για μια γυναίκα, μια φίλη, μια γνωστή και ειδικά μια πρώην, η πίεση μου αγγίζει τον αριθμό του τζάκποτ του ΤΖΟΚΕΡ. Δεν μπορώ να κρατηθώ, γι’ αυτό πετάω μπηχτές, υπονοούμενα, θέλω να του την πω. Αυτός δεν είναι χαζός, το καταλαβαίνει, πως ζηλεύω και ρωτά «Ζηλεύεις;» και σκέφτομαι «παίξ’ το ψύχραιμη!». Αμέσως, του απαντώ «εγώ; όχι, βέβαια!», ενώ ταυτόχρονα σταματώ να μπήζω τα νύχια στην παλάμη μου και τρέχω να ουρλιάξω σε ένα μαξιλάρι!
Η γυναίκα ζηλεύει και θα ζηλεύει στον αιώνα τον άπαντα. Άλλες γυναίκες εκφράζουν τη ζήλεια τους τσιρίζοντας, άλλες γελώντας, άλλες κλαίγοντας και φυσικά άλλες δεν την εκφράζουν καν, προσποιούμενες ότι είναι cool και δεν ζηλεύουν. Όταν άντρας μιλήσει για κάποια γυναίκα, τότε αμέσως τοποθετούμε τον εαυτό μας σε ένα ρινγκ και την άλλη απέναντί μας. Είμαστε αβέβαιες για τον εαυτό μας, φοβόμαστε πως δεν είμαστε αρκετά καλές και πως, η άλλη έχει κάτι παραπάνω. Η ουσία, βέβαια, είναι η κάθε γυναίκα να έχει ένα όριο στη ζήλεια της, να μην γίνεται φορτική, εκνευριστική και υπερβολική. Γιατί, τότε, ο σύντροφός της θα την αφήσει και όχι, γιατί ξαναερωτεύτηκε την πρώην του, αλλά γιατί δεν αντέχει άλλες υστερίες!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΠΟΝΗΡΙΑ
Έχω παρατηρήσει στη ζωή μου, πως πίσω από κάθε μεγαλεπίβολο σχέδιο, βρισκόταν κρυμμένη μια γυναίκα. Επίσης, το γυναικείο σχέδιο είναι πάντα έξυπνο ή γεμάτο πλεκτάνη. Ένα αντρικό σχέδιο, δεν μπορεί να το συναγωνιστεί, γιατί πολύ απλά όσο έξυπνο και αν είναι δεν θα είναι πονηρό.
Η πονηριά είναι ένα αποκλειστικό στοιχείο της γυναικείας φύσης. Υπάρχουν έξυπνοι άντρες και χαζοί άντρες. Υπάρχουν έξυπνες γυναίκες, υπάρχουν και χαζές γυναίκες. Όμως, όσο χαζή και αν είναι μια γυναίκα δεν παύει να είναι πονηρή. Είναι σαν να είναι η πονηριά, ένα έμφυτο στοιχείο του εγκεφάλου της. Αυτό, που διαφέρει ανάμεσα στις γυναίκες είναι το πως χρησιμοποιεί η καθεμιά την πονηριά της.
Μπορεί απλώς να την χρησιμοποιεί ως ένα στοιχείο, που τη βοηθά να λύνει γρίφους ή να καταστρώσει ένα σπουδαίο σχέδιο. Μπορεί, επίσης, χάρη στην πονηριά της να καταλαβαίνει ευκολότερα το τι συμβαίνει γύρω της και κυρίως πίσω από την πλάτη της. Βεβαίως, υπάρχουν και οι γυναίκες, που φτάνουν στα άκρα, χρησιμοποιώντας το στοιχείο αυτό της φύσης τους, για να δημιουργήσουν ίντριγκες και παρανοϊκές καταστάσεις, αλλά καλύτερα να μην επεκταθούμε σε αυτού του είδους τις γυναίκες.
Τα τρία παραπάνω κεφάλαια είναι τρία από τα σημαντικότερα της γυναικείας ψυχολογίας. Φυσικά, αν κάποιος θέλει να κατανοήσει περισσότερο μια γυναίκα θα πρέπει να ξέρει, πως υπάρχουν πολλά ακόμη κεφάλαια, τα οποία θα πρέπει να μελετήσει. Οι γυναίκες μπορεί να μοιάζουν παράξενες και ακατανόητες για τους άντρες, όμως ποτέ δεν παύουν να εκπλήσσουν η κάθε μια με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο!
