Μέσα σε ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και ένα iguana να κόβει βόλτες διερωτώμαι ποιο είναι το θέμα που θα ήθελα να αναλύσω. Δε το συζητώ έχω άπειρα… πoιο είναι το πιο σημαντικό όμως; Ναι λοιπόν καλά καταλάβατε είναι η φιλία! Μια τόσο εύκολη και συνηθισμένη αλλά σε βάθος δύσκολη λέξη… πολύ δύσκολη.
Ο καθένας σίγουρα έχει να απαντήσει ένα όνομα στην ερώτηση ποιός είναι ο καλύτερος του φίλος. Κι όμως λυπάμαι ειλικρινά που το λέω , η θέση του ονόματος δυστυχώς πολύ συχνά αλλάζει ιδιοκτήτη όχι πάντα όμως…και εκεί είναι που πιάνεις το joker! Θέλουμε δε θέλουμε η ζωή είναι αυτή που είναι. Θα πονέσουμε, θα γελάσουμε, θα στεναχωρηθούμε , θα νευριάσουμε , θα ερωτευτούμε. Κάποτε πίστευα πως το πιο δυνατό και ωραιότερο συναίσθημα είναι ο έρωτας. Σήμερα τολμώ να ομολογήσω πως γι’ αυτό που είμαι αρκετά περήφανη και ευτυχισμένη στη ζωή μου είναι πως ανάμεσα στα εκατομμύρια «φίδια» εγώ βρήκα τη δικιά μου οχιά. Όχι αυτήν που θα μου επιτεθεί αλλά αυτήν που θα επιτεθεί όταν εγώ «κινδυνέψω». Δυστυχώς στη φιλία είναι αρκετά δύσκολο να βρεις το άλλο σου μισό. Το πραγματικά άλλο σου μισό. Κι όχι δεν είναι σημαντικό και απαραίτητο να ακούς την ίδια μουσική με τον άλλον. Το να βρεις το άτομο που θα σε δεχτεί όπως είσαι, που θα προσπαθήσει να καταλάβει τους λόγους που είσαι αυτό που είσαι, το γιατί αντιδράς όπως αντιδράς, να σεβαστεί τα όρια σου, τα μυαλά σου, τη γκρίνια σου, όλα τα αρνητικά σου, να σε ταρακουνήσει στις λάθος σου κινήσεις, το να είναι αντικειμενικό όταν πρέπει, αυτό είναι φιλία. Αυτή είναι η συνταγή για να φτιαχτεί το γλυκό… φιλία. Απορώ συνεχώς πόση υπομονή μπορεί να έχει η δική μου φίλη. Με θεωρώ σχετικά δύσκολο άνθρωπο και σχετικά κλειστό χαρακτήρα. Όσο κι αν θέλω να την ξεγελάσω δεν μπορώ. Γιατί πολύ απλά με ξέρει… μάλλον ενδιαφέρθηκε να με μάθει. Δε θυμάμαι μια στιγμή που να την χρειάζομαι και να μην είναι εκεί με τον δικό της διακριτικό τρόπο που ξέρει ότι εγώ χρειάζομαι. Αν και με εκνευρίζει που ξέρει τόσο πολύ εμένα αυτό είναι εντέλει που μας δένει. Δε χρειάζεται να είμαστε συνέχεια μαζί για καφέ, ποτά η τσάρκες ! Χρειάζεται όμως να είναι εκεί η καθεμιά όταν η άλλη την χρειάζεται. Δε συνηθίζω να λέω μεγάλες κουβέντες. Η ζωή τα φέρνει περίεργα και ίσως κάποια στιγμή να πάψει να υπάρχει αυτό το ωραίο που έχω. Κι όμως όσα έχω λάβει μέχρι σήμερα είναι υπέρ αρκετά για να με κάνουν να ξέρω τι θα πει αληθινή φιλία και να είμαι καλυμμένη σε αυτόν τον τομέα. Τόσες άσχημες στιγμές… κι όμως έχει έναν μαγικό τρόπο να τις κάνει αστείες, απλές , να τις αντικρίσω με το βάρος που πρέπει… ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.
Δεν πρέπει να υποτιμάμε την φιλία… ούτε να την ξεχνάμε, πόσο μάλλον να τη θεωρούμε δεδομένη. Είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που αξίζει να έχουμε στη ζωή μας. Αυτό που μπορεί να μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Γιατί πολύ απλά ποτέ δε θα ξεχάσω το χαμόγελο που είχε όταν της ανακοίνωσα την προαγωγή μου. Αυτό ήταν για μένα ευτυχία. Το ομορφότερο χαμόγελο που είδα… σχηματισμένο στα δικά της χείλη.
Αφιερωμένο
με όλη την έννοια
της αγάπης
στην Ιφιγένεια.
